De Premios Nobel

E ao final déronlle o Nobel a Vargas Llosa. Pero non vou falar das súas virtudes literarias (máis que nada porque non sería obxectivo, non me gusta, mais tampouco me gusta García Márquez e non estou en contra de que lle concederan o Nobel). E si das súas ideas sobre a cultura en xeral e o respeto ao diferente.

Vargas Llosa é patrono de UPyD e foi o primeiro firmante do Manifiesto por la Lengua Común. Lembremos que neste texto atopamos pequenas lindezas como que:

es un deseo encomiable aspirar a que todos los ciudadanos lleguen a conocer bien la lengua co-oficial (...) Pero tal aspiración puede ser solamente estimulada, no impuesta.

Es lógico suponer que siempre habrá muchos ciudadanos que prefieran desarrollar su vida cotidiana y profesional en castellano, conociendo sólo de la lengua autonómica lo suficiente para convivir cortésmente con los demás y disfrutar en lo posible de las manifestaciones culturales en ella.

Tamén se inclúe neste texto unha proposta de modificación lexislativa, onde se blindaría o español, negando os dereitos de atendemento na lingua propia, entre outros. (p.3 do manifesto).

Porén, este non foi o seu único punto escuro. En 1983, Vargas Llosa foi o presidente da Comisión de Investigación do caso Uchuraccay, onde se investigou o asasinato de 8 xornalistas que foran a unha aldea a investigar anteriores asasinatos, presuntamente a mans de forzas paramilitares. A comisión de investigación exculpaba ás forzas armadas (malia que probas posteriores acabarían inculpando a algúns dos seus cadros) e culpaba aos indíxenas para exculpar aos militares, o que lle valeu unha importante cantidade de críticas por parte de antropólogos denunciando que só buscaba chivos expiatorios das accións do exército e acusándoo de ignorancia e falta de respeto cara aos costumes indíxenas, paternalismo e de ver "as culturas indixenas como un obstáculo para a plena realización do seu ideal occidental do modelo de modernidade".

Na miña opinión non pode ser Premio Nobel en Literatura, supostamente o premio máis importante nesta arte, un home que non respeta culturas diferentes ás súas, que aposta por un modelo aculturizador, na vangarda do neoliberalismo uniformizante na aculturalización e proletarización dos diferentes povos. Como leramos na visita á exposición de John Berger na Coruña: "Todo usurpador fará o que estea na súa man para conseguir que nos esquezamos que vén de chegar". Entre estas cousas está o proceso de aculturalización dos usurpados.

Así, porque non creo que o modelo de literatura a premiar sexa o que defende o imperialismo cultural, o desprezo ás culturas non mercantís, indíxenas ou simplemente diferentes; para min este ano o Nobel de literatura ficou deserto.

O Gato e as maiúsculas

Quen non coñece a canción do Gato?

A letra canta así

Xuntáronse catro un día,
os millores deste barrio,
mataron un gato a tiros
e o meteron nun saco.

Vai o gato metido nun saco,
vai o gato prá terra da Laxe;
vai o gato metido nun saco,
ai, gatiño! xa non volve máis.

Que mal lles parecería
a calquera deses catro,
que os meteran nun saco
como meteron o gato.

Vai o gato…

Aquel gato era un artista,
traballaba na ribeira,
agora é un bañista
na praia da Castiñeira

Vai o gato…

Unha canción que nos fala doutro tempo. Que nos fala dunha época na que para dicir as cousas en público, moitas veces, facía falta transmitilas dunha forma encriptada, e ao receptor faríalle falta ler entre liñas. Neste caso, poñer unha maiúscula a todas os "gatos" para que de nome de animal pasen a ser Apelido de persoa. E velaí que a alegre cantiga popular pasa a ser unha canción protesta chea de tristeza e de, sobre todo na segunda estrofa, retranca:

Xuntáronse catro un día,
os millores deste barrio,
mataron un Gato a tiros
e o meteron nun saco.

Vai o Gato metido nun saco,
vai o Gato prá terra da Laxe;
vai o Gato metido nun saco,
ai, Gatiño! xa non volve máis.

Que mal lles parecería
a calquera deses catro,
que os meteran nun saco
como meteron o Gato.

Vai o Gato…

Aquel Gato era un artista,
traballaba na ribeira,
agora é un bañista
na praia da Castiñeira

Vai o Gato…

Porque a mellor forma de non esquecernos de todos eses Gatos é contar as súas historias para que non se esquezan, non hai mellor que difundilas, neste caso cantándoa, como fixo O Leo, que nos contou o significado desta canción no transcurso das III Xornadas Lingua Literatura e Nación que tiveron lugar na Facultade de Filoloxía.

"Fly, you fools!"

The Balrog reached the bridge. Gandalf stood in the middle of the span, leaning on the staff in his left hand, but in his other hand Glamdring gleamed, cold and white. His enemy halted again, facing him, and the shadow about it reached out like two vast wings. It raised the whip, and the thongs whined and cracked. Fire came from its nostrils. But Gandalf stood firm.

'You cannot pass', he said. The orcs stood still, and a dead silence fell. 'I am a servant of the Secret Fire, wielder of the flame of Anor. You cannot pass. The dark fire will not avail you, flame of Udûn. Go back to the Shadow! You cannot pass.'

[...]

With a terrible cry the Balrog fell forward, and its shadow plunged down and vanished. But even as it fell it swung its whip, and the thongs lashed and curled about the wizard's knees, dragging him to the brink. He staggered and fell, grasped vainly at the stone, and slid into the abyss. 'Fly, you fools!' he cried, and was gone.

O que pode dar de si unha comida na pérgola con Vitor. O extracto pertence ao capítulo 5 do segundo libro de O Señor dos Aneis de JRR Tolkien. E di "non podes pasar" non, "non poderás pasar".

Un pouco de lexislación...

PLAN XERAL DE NORMALIZACIÓN DA LINGUA GALEGA, aprobado polo Parlamento de Galicia o día 21 de Setembro de 2004 (BOPG nº622, do 7 de setembro)*

Área 1. Ensino. Grupo de medidas 2.1.H

Grupo de medidas 2.1.H.

Medidas
2.1.26. Na educación primaria, garantir que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego. Á parte da área de coñecemento do medio natural, social e cultural, xa fixada legalmente, fomentarase que se impartan nesta lingua materias troncais en toda a etapa, como as matemáticas.

2.1.27. Na educación secundaria obrigatoria, garantir que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego. Dentro das posibilidades de cada centro, tenderase a que entre as materias que se impartan nese idioma figuren as matemáticas e a tecnoloxía, á parte das que xa están legalmente establecidas.

2.1.28. Nos bacharelatos, garantir que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego.

2.1.29. Nos ciclos formativos, garantir que, como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego. Deberase asegurar, ademais, que o alumnado coñeza o vocabulario específico da especialidade en lingua galega.

*O Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega foi aprobado por unanimidade na sesión do Parlamento de Galicia do 21 de setembro de 2004. Naquel momento era presidente da Xunta De Galicia D.Manuel Fraga Iribarne, e vicepresidente da Xunta de Galicia D.Alberto Núñez Feijoo.

Airiños, airiños, aires...

A verdade, tras ler a nova que subiu o Sr. Grandio ao seu Facebook, non podo evitar lembrar un grande extracto de Gulliver, (L.3, cap. 5)

I was complaining of a small fit of the Cholick; upon which my Conductor led me into a Room, where a great Physician resided, who was famous for curing that Disease by contrary Operations from the same Instrument. He had a large Pair of Bellows with a long slender Muzzle of Ivory. This he conveyed eight Inches up the Anus, and drawing in the Wind, he affirmed he could make the Guts as lank as a dried Bladder. But when the Disease was more stubborn and violent, he let in the Muzzle while the Bellows were full of Wind, which he discharged into the Body of the Patient, then withdrew the Instrument to replenish it, clapping his Thumb strongly against the Orifice of the Fundament; and this being repeated three or four Times, the adventitious Wind would rush out, bringing the noxious along with it (like Water put into a Pump), and the Patient recover. I saw him try both Experiments upon a Dog, but could not discern any Effect from the former. After the latter, the Animal was ready to burst, and made so violent a Discharge, as was very offensive to me and my Companions. The Dog died on the Spot, and we left the Doctor endeavouring to recover him by the same Operation.

Impactante, verdade?

Pois a algún famoso poderíalle pasar como ao can do conto, polo que non é mala ocasión para lembrarvos que tendes que participar no Morte_e_destrución'10!

Remember, remember...

Remember, remember
the fifth of november.
Gunpowder,
treason
and plot.

Hoxe é 5 de novembro e hoxe se celebra o 404 aniversario do "gunpowder plot" ou conspiración da pólvora.

Ben, poñámonos en antecedentes:
En 1525 Henrique VIII de Inglaterra decide divorciarse de Catalina de Aragón, a primeira das súas seis mulleres.
O asunto é que Catalina era prima do emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, tamén coñecido por Carlos I de España e V de Alemania; e a este non lle fixo demasiada gracia que se quixesen divorciar da súa prima... así que decidiu facer presión en Roma para que o papa denegase o divorcio... e o papa fíxolle caso. De aí xurdiu a ruptura de Inglaterra co Papado, que levaría, tralo reinado de Elizabeth I de Inglaterra (filla de Henrique VIII e da súa segunda muller, Ana Bolena) a que Inglaterra fose un país protestante.

E nisto que chegamos a que Elizabeth I morre (1603) e o seu herdeiro máis próximo é o seu primo James Stuart, rei de Escocia como James VI e que pasaría a ser rei de Inglaterra como James I (e que, gracias a isto, unificaría nunha soa cabeza as coronas de Inglaterra e Escocia).

Os súbditos católicos de James pensaban que o feito de que fose fillo de católica (Mary Stuart, reina de Escocia e decapitada pola súa prima, a reina Elizabeth I) faría que fose máis permisivo cos católicos, pero isto non foi así.

Así que unha grupo de católicos decidiu montar unha conspiración para matar ao rei e aos nobres protestantes, facendo estalar pólvora baixo a House of Lords en Westminster cando estivesen reunidos na inauguración do "ano parlamentar" (por así chamalo, aínda que de aquela o parlamento aínda non tiña reunións periódicas, senón que só se reunía para aprobar impostos). Porén, Guy Fawkes foi descuberto nos sotos de Westminster o día antes e a conspiración foi desbaratada.

Os conspiradores foron hanged, drawn and quartered, a pena reservada para os culpables de alta traición na lei inglesa.

Desde aquela, as noites do 5 de novembro os ingleses encenden fogatas e queiman bonecos que simbolizan a "Guy Fawkes" (algo polo estilo de cando nós queimamos entroidos.

Esta é unha festa moi importante na cultura inglesa, e podemos ver como está referenciada en V de Vendetta, por exemplo.

Deathlists: Outro impacto

Morreu Francisco Ayala



polo que Xarda anota un punto nas Deathlists.

Non é mal momento tampouco para lembrar a obra deste prolífico autor tanto en narrativa como en ensaio.

Deixovos o acceso a un par de portais: 1, 2.

Jibbigo... posible?

Leo en Microsiervos o anuncio da aparición comercial dunha aplicación (Jibbigo) para iPhone que permite a tradución voz-voz.

Ben, o primeiro que teño que dicir é que a tradución voz-voz é un dos obxectivos máis importantes a longo prazo da lingüística computacional, e un dos meus soños como lingüista en potencia. A tradución voz-voz é especialmente complicada porque está formada por tres procesos diferentes, os cales non teñen sido perfeccionados até o punto de non dar erros.

Os procesos son a análise de voz (ou conversión voz-texto) a tradución automática (Texto-Texto) e a síntese de voz (conversión texto-voz). Todos estes procesos, como xa dixen, aínda non están perfeccionados, dan erros, e teoricamente conque un só destes procesos dese un erro xa sería imposible levar a cabo a tradución voz-voz.

Porén desde Jibbigo nos ofrecen un video



no que podemos ver unha demostración da tradución voz-voz que ofrece esta aplicación. Unha aplicación que funciona sen recorrer á rede, é dicir, que se pode empregar offline, polo que o seu nivel de emprego de memoria é moi importante.


Vamos analizar a aplicación desde o punto de vista dos tres procesos:

Punto 1. Análise de voz ou conversión voz-texto.

Na teoria non debería ser o punto que máis erros dese, mais pode dalos.

Así, ao non atopar as características técnicas de Jibbigo non temos constancia dun punto importante, que é se Jibbigo necesita as características xerais da voz do usuario. Isto é importante, posto que simplemente sabendo a frecuencia media da voz dun individuo o sistema de análise vese facilitado nunha medida moi importante (aínda que pode seguir dando problemas). Polo video podemos inferir que o mesmo sistema é quen de recoñecer diferentes tipos de voz, xa que traduce tanto o input da usuaria que fala inglés como o input do que fala español.

Outro punto importante é o das variedades dun idioma. Para que o sistema sexa practicable sería interesante que fose quen de traducir diferentes variedades dun mesmo idioma, e parece que recoñece ben a variedade "chicana" do español con seseo etc.; mais, será quen de recoñecer as diferentes variedades do inglés? Isto tamén é importante, porque as diferentes variedades de inglés teñen diferentes calidades vocálicas para as mesmas palabras, polo que poderían dar lugar a equivocos (pensemos o típico exemplo da lonxitude das vogais que diferencia sheet e sh*t), e, polo tanto, facer imposible todo o proceso da tradución.

Por último, tamén debería comentar que aínda que até o de agora só me centrei no punto de vista da análise fonética, a análise de voz ou conversión voz>texto pode ter como sistemas subsidiarios un sistema gramátical ou unha base de datos estatística que permitisen decidir entre diferentes alternativas no caso de dúbida na análise fonética.

O ideal para que este proceso non dese erro e a aplicación tivese a máxima usabilidade sería que se combinasen os diferentes sistemas e sistemas subsidiarios mentados aquí. Hai que lembrar que calquera erro en calquera dos tres procesos de tradución farían imposible a tradución voz-voz.


2.Tradución automática


Desde o punto de vista da tradución automática, o sistema debería coller o output do primeiro proceso (texto no idioma orixinal) e traducilo, dando lugar a un texto no idioma a traducir.

Este é o sistema que máis erros causa, posto que a tradución automática, se ben moi desenvolvida, segue tendo millóns de posibles erros que poderían frustrar a tradución voz-voz. Non hai máis que ver a páxina web da Voz e a tradución automática Español>Galego para notar como é un proceso que está lonxe da optimización (distancia á optimización que medra exponencialmente conforme medra a distancia lingüística entre dous idiomas)

É por isto que son moi escéptico sobre a capacidade do programa. Calquera pequeno erro pode dar ao traste co sistema por completo, e desde logo non parece que un programa que funcione offline poida ser quen de non ter erros, xa que o mesmo tradutor de google é incapaz de traducir correctamente "tie-break", por exemplo.

Aínda así, cómpre analizar os sistemas de tradución automática que existen. Hai dous grupos de modelos principais. Os modelos de coñecemento gramatical, que constrúen sistemas de equivalencias gramaticais entre os idiomas, e os modelos baseados na estatística. O ideal sería combinar os dous de cara a levar a cabo un macrosistema. Porén, isto é algo que nin o propio sistema de google foi quen de facer sen erros.


3.Síntese de voz ou conversión texto-voz

Este proceso non debe dar problemas de incomprensión da tradución, é dicir, non faría saltar ningún erro, mais si pode ralentizar moito o sistema.

Por que? Porque hai dous sistemas principais de síntese.
O primeiro é o dos difonemas, que son grabacións de dúas metades de realización dun fonema desde o punto de estabilidade do primeiro até o punto de estabilidade do segundo. É dicir, son grabacións de transicións entre fonemas. Por exemplo, en vaso teríamos os difonemas #-b, b-a, a-s, s-o, o-#. Este sistema ten a vantaxe de optimizar o uso de recursos, pero ten o inconveniente de reproducir mal os rasgos suprasegmentais, como a entonación.

O outro sistema é o sistema de palabras ou frases grabadas, que é quen de reproducir os rasgos suprasegmentais pero é moi pouco eficiente desde o punto de vista do uso dos recursos, xa que cada frase tería que ser grabada por separado.

Se vemos o video vemos que o sistema ha de ser o segundo. Non se nota artificialidade e si uns rasgos suprasegmentais moi naturais.



Síntese do explicado

O sistema, para ter a máxima usabilidade e dar os menores problemas tería que ser capaz de:

-recoñecer voces de diferentes usuarios
-recoñecer diferentes variedades dunha mesma lingua
-ter un sistema subsidiario que permitise decidir a forma dunha expresión no caso de dúbida na análise
-ter un dobre sistema de tradución automática baseada en coñecementos gramaticais e na estatística, superior en potencia ao do google e virtualmente infalible.
-ter un sistema de síntese de voz mediante uso de grabacións (porque o ten).
-ter todos estes sistemas na memoria de forma que se poidan usar offline

Polo tanto este sistema tería que ser un monstruo de bastantes GB de memoria ocupada e un uso de procesador e demais intensísimo. Se ben parece que o iPhone sería capaz de soportalo, non sei até que punto isto compensa aos usuarios.

Así, creo, e é unha opinión, que é moi complicado que este sistema funcione ben fóra dos usos estereotipados amosados no video. Calquera erro, o máis mínimo, daría ao traste con todo o proceso, e, especialmente no proceso de tradución automática, os sistemas están lonxe, moi lonxe, da infalibilidade.

Polo tanto, se ben pode ser un paso, e non nego a súa utilidade para certos usos estereotipados, este tipo de sistemas estarían agora mesmo, na miña opinión e por facer un paralelismo, ao nivel dos libros de frases útiles ("Polaco en 100 frases" "o que necesitas para moverte por Turquía") con respecto á gramática real dunha lingua.

Queda moito, moito por facer.

Struldbruggs

After this Preface he gave me a particular Account of the Struldbruggs among them. He said they commonly acted like Mortals, till about thirty Years old, after which by degrees they grew melancholy and dejected, encreasing in both till they came to four-score. This he learned from their own Confession; for otherwise there not being above two or three of that Species born in an Age, they were too few to form a general Observation by. When they came to four-score Years, which is reckoned the Extremity of living in this Country, they had not only all the Follies and Infirmities of other old Men, but many more which arose from the dreadful Prospect of never dying. They were not only Opinionative, Peevish, Covetous, Morose, Vain, Talkative, but uncapable of Friendship, and dead to all natural Affection, which never descended below their Grand-children. Envy and impotent Desires are their prevailing Passions. But those Objects against which their Envy principally directed, are the Vices of the younger sort, and the Deaths of the old. By reflecting on the former, they find themselves cut off from all possibility of Pleasure; and whenever they see a Funeral, they lament and repine that others have gone to a Harbour of Rest, to which they themselves never can hope to arrive. They have no Remembrance of anything but what they learned and observed in their Youth and middle Age, and even that is very imperfect. And for the Truth or Particulars of any Fact, it is safer to depend on common Traditions than upon their best Recollections. The least miserable among them appear to be those who turn to Dotage, and entirely lose their Memories; these meet with more Pity and Assistance, because they want many bad Qualities which abound in others.

If a Struldbrugg happen to marry one of his own kind, the Marriage is dissolved of course by the Courtesy of the Kingdom, as soon as the younger of the two come to be four-score. For the Law thinks it a reasonable Indulgence, that those who are condemned without any Fault of their own to a perpetual Continuance in the World, should not have their Misery doubled by the Load of a Wife.

As soon as they have compleated the Term of eighty Years, they are look'd on as dead in Law; their Heirs immediately succeed to their Estates, only a small Pittance is reserved for their Support, and the poor ones are maintained at the publick Charge. After that Period they are held incapable of any Employment of Trust or Profit, they cannot purchase Lands or take Leases, neither are they allowed to be Witnesses in any Cause, either Civil or Criminal, not even for the Decision of Meers and Bounds.

At Ninety they lose their Teeth and Hair, they have at that age no Distinction of Taste, but eat and drink whatever they can get, without Relish or Appetite. The Diseases they were subject to still continuing without encreasing or diminishing. In talking they forgot the common Appellation of Things, and the Names of Persons, even of those who are their nearest Friends and Relations. For the same Reason they never can amuse themselves with reading, because their Memory will not serve to carry them from the beginning of a Sentence to the end; and by this Defect they are deprived of the only entertainment whereof they might otherwise be capable.

The Language of this Country being always upon the Flux, the Struldbruggs of one Age do not understand those of another, neither are they able after two hundred Years to hold any Conversation (farther than by a few general Words) with their Neighbours the Mortals; and thus they lye under the Disadvantage of living like Foreigners in their own Country.

This was the Account given me of the Struldbruggs, as near as I can remember. I afterwards saw five or six of different Ages, the youngest not above two hundred Years old, who were brought me at several Times by some of my Friends; but although they were told that I was a great Traveller, and had seen all the World, they had not the least Curiosity to ask me a Question; only desired I would give them Slumskudask, or a Token of Remembrance, which is a modest way of begging, to avoid the Law that strictly forbids it, because they are provided for by the Publick, although indeed with a very scanty Allowance.

They are despised and hated by all sort of People; when one of them is born, it is reckoned ominous, and their Birth is recorded very particularly; so that you may know their Age by consulting the Registry, which however hath not been kept above a thousand Years past, or at least hath been destroyed by Time or publick Disturbances. But the usual way of computing how old they are is by asking them what Kings or great Persons they can remember, and then consulting History, for infallibly the last Prince, in their Mind, did not begin his Reign after they were four-score Years old.

They were the most mortifying Sight I ever beheld, and the Women more horrible than the Men. Besides the usual Deformities in extreme old age, they acquired an additional Ghastliness in Proportion to their Number of Years, which is not to be described, and among half a Dozen I soon distinguished which was the eldest, although there were not above a Century or two between them.

The Reader will easily believe, that from what I had heard and seen, my keen Appetite for Perpetuity of Life was much abated. I grew heartily ashamed of the pleasing Visions I had formed, and thought no Tyrant could invent a Death into which I would not run with Pleasure from such a Life. The King heard of all that had passed between me and my Friends upon this Occasion, and rallied me very pleasantly, wishing I would send a couple of Struldbruggs to my own Country, to arm our People against the Fear of Death; but this it seems is forbidden by the fundamental Laws of the Kingdom, or else I should have been well content with the Trouble and Expense of transporting them.

I could not but agree that the Laws of this Kingdom relating to the Struldbruggs, were founded upon the strongest Reasons, and such as any other Country would be under the Necessity of enacting in the like Circumstances. Otherwise, as Avarice is the necessary Consequent of old Age, those Immortals would in Time become Proprietors of the whole Nation, and engross the Civil Power, which, for want of Abilities to manage, must End in the Ruin of the Publick.

Extracto do capítulo X do Libro III dos Gulliver's Travels, de Jonathan Swift.

Iso, glosas.

Parafraseando ao Leo no título, e despois dunha conversa co Iago quero facer unha enquisa filologada con dous puntos:

Un: como lle chamades á pranta que en galego RAG é coñecida como fieito.

Dous: como diríades o adxectivo derivado do verbo laiar.

Tres: de onde sodes? o voso galego viuse afectado pola estadía noutra zona?

Petricor

Hoxe puiden sentir un deses placeres dos sentidos que probablemente non valoramos o suficiente. Foi o olor, o placer para o olfato, o máis esquecido dos sentidos, que supón a primeira choiva caída despois do verán. Ese olor que inaugura o outono e que augura novas sensacións, magostos, caída das follas...



Este olor tan característico ten nome: chámase petricor, do grego Petros (pedra) e Ikhor (o fluído que corre a través das venas dos deuses).

O petricor fórmase a partir de aceites vexetais exudados polas plantas durante os períodos de sequía, que quedan pegados ás rochas e só se liberan ao aire coa chegada das primeiras choivas despois do verán.

Edgar Allan Poe

A UT de Austin acaba de dixitalizar toda a súa colección de manuscritos e demais sobre Edgar Allan Poe.

Mirádeo aquí.

Por certo, permitome enviarvos a unha imaxe de Poe que de seguro non coñeceredes...

(Via: BoingBoing)

Manuel María

Onte fixéronse cinco anos da morte do máis prezado dos poetas galegos contemporáneos: Manuel María

Digo máis prezado, mais debería dicir, ante todo, que é o poeta máis necesario, un dos que mellor soubo describir a realidade e, sobre todo, dar VOZ realmente a esta Galiza aldraxada e agredida, está Galiza que agora máis que nunca, cando algúns están tentando darlle a estocada mortal en forma de silenciamento definitivo da súa voz, temos que lembrar que

"Galiza somos nós
a xente maila fala
se buscas a Galiza
en ti tes que atopala".

Asistín a un acto onte no Teatro Rosalía en lembranza do poeta, e non me gustaría deixar a miña particular lembranza sen copiar os dous poemas que pecharon o acto de onte, de especial relevancia na actualidade, un sobre o amor á terra, e outro, un canto de esperanza do que todos debemos tomar nota:

Canción do intre de ollar á propia terra


Ergo os ollos namais polo lecer
de mirar a nai terra tan fermosa
¡Galiza para vivir, para morrer;
terra túa e máis miña, terra nosa!

Terra clara e escura, ingrata e nobre.
Terra pobre, sinxela e complicada.
Raíz da que vimos, teito que nos cobre;
nai indiferente, xorda, patria amada.

Estou sobre ti, ben sei, sen merecerte,
tripando o teu chao, o teu torrón.
A miña alma é pequena para quererte;
é pequeno, para amarte, o corazón.

Homes e terras fante a ti, Galiza;
ti es mar, terra, homes, ruín sorte.
¡Galiza na tristura e na lediza,
xogándote a ti mesma a vida ou morte!

Canción para agardar un novo día


Non podemos durmir, anque é de noite,
porque temos que chamar polos irmaos,
anque a sombra e o vento nos escoite,
anque nos aten espírito, pés e maos.

Anque o noso carro parta polo eixe
e coma o demo: beleza e poesía.
Anque o sono nos ronde e non nos deixe
saír cara ao sol, á luz do día.

Non podemos durmir, anque a canseira
nos peche o corazón, ollos e mente.
Temos que despertar. E nesta xeira
berrarlle a todo o mundo, a toda a xente:

"¡Estamos enterrados entre nebras,
estamos afogados entre prantos!
¡Temos que basoirar todas as tebras,
sepultar os arrepíos e os espantos!

¡Temos que encamiñarnos para o albor
e andar polo chao con pé seguro!
¡Temos que sementar amor e máis furor
para colleitar esperanza e máis futuro!"

April... (T.S.Eliot)

I. The Burial of the Dead

April is the cruelest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.
Summer surprised us, coming over the Starnbergersee
With a shower of rain; we stopped in the colonnade
10 And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.
Bin gar keine Russin, stamm' aus Litauen, echt deutsch.
And when we were children, staying at the arch-duke's,
My cousin's, he took me out on a sled,
And I was frightened. He said, Marie,
Marie, hold on tight. And down we went.
In the mountains, there you feel free.
I read, much of the night, and go south in winter.

What are the roots that clutch, what branches grow
20 Out of this stony rubbish? Son of man,
You cannot say, or guess, for you know only
A heap of broken images, where the sun beats,
And the dead tree gives no shelter, the cricket no relief,
And the dry stone no sound of water. Only
There is shadow under this red rock
(Come in under the shadow of this red rock),
And I will show you something different from either
Your shadow at morning striding behind you
Or your shadow at evening rising to meet you;
30 I will show you fear in a handful of dust.
Frisch weht der Wind
Der heimat zu
Mein Irisch kind,
Wo weilest du?
"You gave me hyacinths first a year ago;"
"They called me the hyacinth girl."
--Yet when we came back, late, from the hyacinth garden,
Your arms full, and your hair wet, I could not
Speak, and my eyes failed, I was neither
40 Living nor dead, and I knew nothing,
Looking into the heart of light, the silence.
Öd' und leer das Meer.

Madame Sosostris, famous clairvoyante,
Has a bad cold, nevertheless
Is known to be the wisest woman in Europe,
With a wicked pack of cards. Here, said she,
Is your card, the drowned Phoenician Sailor.
(Those are pearls that were his eyes. Look!)
Here is Belladonna, the Lady of the Rocks,
50 The lady of situations.
Here is the man with three staves, and here the Wheel,
And here is the one-eyed merchant, and this card,
Which is blank, is something that he carries on his back,
Which I am forbidden to see. I do not find
The Hanged Man. Fear death by water.
I see crowds of people, walking round in a ring.
Thank you. If you see dear Mrs. Equitone,
Tell her I bring the horoscope myself;
One must be so careful these days.

60 Unreal City
Under the brown fog of a winter dawn,
A crowd flowed over London Bridge, so many,
I had not thought death had undone so many.
Sighs, short and infrequent, were exhaled,
And each man fixed his eyes before his feet,
Flowed up the hill and down King William Street
To where Saint Mary Woolnoth kept the hours
With a dead sound on the final stroke of nine.
There I saw one I knew, and stopped him, crying, "Stetson!
70 You who were with me in the ships at Mylae!
That corpse you planted last year in your garden,
Has it begun to sprout? Will it bloom this year?
Or has the sudden frost disturbed its bed?
Oh keep the Dog far hence, that's friend to men,
Or with his nails he'll dig it up again!
You! hypocrite lecteur!--mon semblable!--mon frère!"

via

Dialectoloxía Histórica...

Grandes momentos do estudante de Dialectoloxía histórica:

1.Descubrir que en ProtoIndoeuropeo hai unha alternancia vocálica condicionada o/e que aparece no presente de indicativo de grego [luo/lueis/luei/luomen/luete/luousi], na distinción dentis [Lat.] odonta [Gr.] e pedis [Lat.] podas [Gr.]...
...e na formación do plural de tooth/teeth e foot/feet!


2.Descubrir que "cannabis" é unha palabra cognata do Proto-Indoeuropeo (isto é, potencialmente cunha orixe única en todas as linguas Indoeuropeas) e comezar a escarallarse á 1 da mañá pensando en como irían os Indoeuropeos polas pradeiras do Caspio adíante... XD

Hemingway

"Much as they admire the traditional mores, Hemingway's heroes cannot return to that simplicity. They are too knowledgeable, too self-aware. The best they can do is develop a "code" by which to live with dignity and grace while playing an unwinnable game."

citas célebres, II

¿Qué es sociolingüística? dices mientras clavas
en mi pupila tu pupila azul.
¿Qué es sociolingüística? ¿Y tú me lo preguntas?
Sociolingüística... eres tú.

I.M.F.

Sidney... some day

Ver mapa más grande

Rematamos a semana Poe!

Rematamos a semana Poe cun poema.

Todos o coñecedes.

Todos o lestes.

Escoitádeo.

Os versos... aquí.

E simplemente, como xa dixen o outro día... nevermore--forever.

Aniversario

Si señores, hoxe é unha data importante para a Filoloxía.

Hoxe hai 200 anos, nacía en Boston o grande Edgar Allan Poe.



Poe, entre outras cousas, é o iniciador dos relatos detectivescos (The Crimes of the Rue Morgue), un grande mestre dos relatos de terror psicolóxico e do macabrismo (The Fall of the House of Usher), e do uso do medo atávico aos elementos naturais como elemento creador de terror (A Descent into the Maelstrom). Non nos podemos esquecer, tampouco, dos seus criterios estéticos e das súas grandes contribución ás teorías literarias, especialmente no tocante á definición de "relato breve". Por último, teño que lembrar a súa grande poesía, "O Corvo".

Sen este grande mestre moita da literatura, a literatura hoxe en día non sería igual. Nunca máis.